Τον περασμένο Μάρτιο το ΚΥΣΕΑ αποφάσισε την αναδιάταξη των συστημάτων αεράμυνας της χώρας, μεταφέροντας δυο πυροβολαρχίες με αντίστοιχες συστοιχίες Patriot, τη μία στα βόρεια σύνορα μας και την άλλη στην Κάρπαθο.
Η πρώτη στάλθηκε με αιτιολογία ως συνδρομή στην αεράμυνα της Βουλγαρίας, (αλλά «όλως τυχαίως» τοποθετήθηκε «πλησίον» της αμερικάνικης βάσης της Αλεξανδρούπολης) και η δεύτερη εγκαταστάθηκε στην Κάρπαθο, με επίσημη αιτιολογία: «Ενίσχυση της αντιαεροπορικής άμυνας στην περιοχή λόγω της αναταραχής στη Μέση Ανατολή».
Αργότερα, με τον παρατεινόμενο αμερικανοϊρανικό πόλεμο, όταν η κατάσταση στη Μέση Ανατολή σοβάρεψε κι άλλο, αποφασίστηκε εκ νέου η μετακίνηση της πυροβολαρχίας της Καρπάθου.
Αυτή τη φορά, με μια πιο ξεκάθαρη αιτιολογία: «Για την ενίσχυση της προστασίας των κρίσιμων συμμαχικών υποδομών στη Σούδα».
Έτσι, η πυροβολαρχία στις 23 Αυγούστου φορτώθηκε από Κάρπαθο σε αρματαγωγό του πολεμικού ναυτικού και εγκαταστάθηκε κυριολεκτικά, «μέσα» στην αμερικάνικη βάση-ορμητήριο της Σούδας.
Βλέποντας αυτά ο απλός πολίτης, (που ήρθαν να προστεθούν, στις αποστολές των φρεγατών μακριά από τα σύνορα μας και στην παρουσία της πυροβολαρχίας μας στη Σαουδική Αραβία), εύλογα διερωτάται.
Όλα αυτά τα δισεκατομμύρια που τα δίνουν για τους εξοπλισμούς, στερώντας τα από την Υγειά, την Παιδεία, την ίδια του τη ζωή, που αποσκοπούν;
Τα δίνουμε για την προστασία των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων; για την προστασία των συνόρων μας; για την προστασία του ίδιου του λαού;
ή, τα δίνουμε για τις ευρωΝΑΤΟικές πολεμικές αποστολές, για τη προστασία των αμερικανονατοϊκών υποδομών και την υπεράσπιση ξένων συμφερόντων;
Είτε έτσι, είτε αλλιώς, η ουσία είναι ότι ο λαός μας έως το 2037 φορτώνεται στις πλάτες του, ένα Μακροπρόθεσμο Πρόγραμμα «Αμυντικών» Εξοπλισμών, εναρμονισμένο πάντα στις ΝΑΤΟϊκές επιταγές, με το εκτιμώμενο κόστος να ξεπερνά τα 25 δισεκατομμύρια ευρώ!
Μέρος αυτού του προγράμματος-μαμούθ είναι και η περιβόητη «Ασπίδα του Αχιλλέα». Η σχετική διακρατική συμφωνία που υπογράφηκε με το Ισραήλ στα τέλη Αυγούστου του 2026, ανέρχεται στα 3,035 έως 3,5 δισεκατομμύρια ευρώ και έρχεται να προστεθεί στα 3,8 δισ. για τις 4 φρεγάτες τύπου «Belharra», στα 4,6 δισ. για τα F-35, στα περίπου 500 εκατ. για τις 2 φρεγάτες τύπου «FREMM» (κλάσης Bergamini) … και όσο αυξάνεται ο λογαριασμός των εξοπλισμών, τόσο αυξάνεται και η εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και πολέμους.
Άλλωστε το δηλώνουν και οι ίδιοι, πλέον χωρίς προσχήματα. Θυμίζω τις δηλώσεις Δένδια: «οι καινούργιες φρεγάτες, τα καινούργια πλοία είναι πάρα πολύ ακριβά εργαλεία για να μένουν περιορισμένα σε μια στενή θάλασσα όπως το Αιγαίο, εκτεθειμένα σε σύγχρονες απειλές»… «ο στόλος θα είναι ελεύθερος να επιχειρεί, αλλά όχι δεσμευμένος μέσα στη στενή θάλασσα».
Όσο για την «Ασπίδα», ο υπουργός Άμυνας έχει περιγράψει ότι, «θα επιτρέψει σε μεγάλα οπλικά συστήματα, όπως οι νέες φρεγάτες και τα σύγχρονα μαχητικά αεροσκάφη, να “απελευθερωθούν” από τη στενή χωρική άμυνα και να αναλάβουν ευρύτερο ρόλο αποτροπής».
Η αρχική συμφωνία για την «Ασπίδα του Αχιλλέα» καλύπτει την αγορά των συστημάτων (ραντάρ, αισθητήρες, κέντρα διοίκησης και βλήματα αναχαίτισης). Σε βάθος χρόνου όμως (10-20 χρόνια), η τεχνική υποστήριξη (Follow-on Support), οι αναβαθμίσεις λογισμικού και η συντήρηση των συστημάτων αναμένεται να προσθέσουν σημαντικά ποσά στον αμυντικό προϋπολογισμό.
Στα σύγχρονα οπλικά συστήματα, η συντήρηση και η τεχνική υποστήριξη κοστίζουν διπλάσια ή, πολλές φορές και τριπλάσια χρήματα από την αρχική αγορά. Έτσι για έναν θόλο αξίας 3 δισ. ευρώ, η συντήρηση, τα ανταλλακτικά, τα πυρομαχικά και οι αναβαθμίσεις λογισμικού θα απαιτήσουν επιπλέον 3 έως 6 δισεκατομμύρια ευρώ (ανάλογα με το βάθος χρόνου υποστήριξης).
Από τη συμφωνία αυτή, δεν θα μπορούσαν να μείνουν παραπονεμένοι οι ντόπιοι επιχειρηματικοί όμιλοι. Έτσι, παίρνουν κι αυτοί «το κάτι τις τους» και συγκεκριμένα το 25% της αρχικής συμφωνίας (750 εκατ. ευρώ).
Σε ότι αφορά το λογισμικό, σοβαρά ερωτήματα προκύπτουν τα οποία παραμένουν και αναπάντητα, μετά και από τις δημόσιες αντικρουόμενες τοποθετήσεις των δυο πλευρών, ως προς το ποιος κατέχει και ποιος έχει πρόσβαση στο λεγόμενο «πηγαίο κώδικα» που σχετίζεται με τις δυνατότητες διοίκησης και ελέγχου.
Αν πιστέψουμε τον ισραηλινό επικεφαλής του Οργανισμού Αντιπυραυλικής Προστασίας του ισραηλινού υπουργείου Άμυνας, τότε η διακρατική συμφωνία αυτή, αυξάνει την εξάρτηση της άμυνας της χώρας σε κρίσιμο βαθμό από ισραηλινές ιδιωτικές εταιρίες, που θα ελέγχουν λογισμικό, τεχνολογία και υποστήριξη, περιορίζοντας σε μεγάλο βαθμό τη στρατηγική και επιχειρησιακή αυτονομία των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων. Ενώ στο ενδιάμεσο, οι ισραηλινές υπηρεσίες έχουν χαρτογραφήσει όλες τις στρατιωτικές υποδομές της Ελλάδας, για να «συμβουλεύσουν» την κυβέρνηση πού θα εγκατασταθούν τα μέρη της «Ασπίδας του Αχιλλέα». Έχουν βάλει δηλαδή στο χέρι κρίσιμες πληροφορίες, που μπορούν να αξιοποιηθούν κατά τα συμφέροντά τους, ενδεχομένως και ενάντια στην Ελλάδα, αν αυτό αύριο μεθαύριο το απαιτήσουν οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί.
Όσο για την πραγματική επιχειρησιακή αξία των πανάκριβων «ασπίδων και θόλων», δεν έχουμε παρά να ανατρέξουμε στους δύο Ιρανοϊσραηλινούς πολέμους όπου το σύστημα δοκιμάστηκε με το παραπάνω.
Εκεί είδαμε τους αντίστοιχους «Θόλους-Ασπίδες» του Ισραήλ τον (Iron Dome) και τον (David’s Sling), όταν το Ιράν πραγματοποιούσε μαζικές επιθέσεις με drones και βαλλιστικούς πυραύλους, έσπευδαν να συνδράμουν όλα τα μαχητικά αεροσκάφη των συμμαχικών χωρών της περιοχής (Ιορδανίας, Μ. Βρετανίας από την Κύπρο, οι ΗΠΑ από τα αεροπλανοφόρα τους και από τις γύρω βάσεις τους κλπ). Επίσης συνέδραμαν με τα δεδομένα τους και οι δορυφόροι και τα ραντάρ των προαναφερθέντων χωρών και όχι μόνο.
Παρόλα αυτά, βαλλιστικοί πύραυλοι και drones έβρισκαν το στόχο τους μέσα στην επικράτεια του Ισραήλ.
Το συμπέρασμα, οι «θόλοι» δεν λειτούργησαν μεμονωμένα. Εκτός όλων των μαχητικών αεροσκαφών που ήταν στον αέρα και έπλητταν κυρίως τα drones, οι «θόλοι» υποστηρίχθηκαν από ένα διεθνές δίκτυο έγκαιρης προειδοποίησης με δορυφόρους και ραντάρ (με τη συμμετοχή των ΗΠΑ, χωρών της Μ. Ανατολής και ευρωπαϊκών δυνάμεων), αποδεικνύοντας έτσι, ότι οι σύγχρονοι πανάκριβοι «θόλοι», απαιτούν τεράστια υπολογιστική ισχύ και ανταλλαγή δεδομένων σε πραγματικό χρόνο.
Πάνω σ αυτή την ισραηλινή τεχνογνωσία και φιλοσοφία των πέντε επιπέδων προστασίας, θα βασιστεί και η υπό διαμόρφωση ελληνική «Ασπίδα του Αχιλλέα», η οποία αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της παραπέρα εμβάθυνσης της στρατηγικής, στρατιωτικής και πολιτικής συνεργασίας της Ελλάδας με το Ισραήλ. Αναδεικνύοντας και μια άλλη πλευρά, αυτήν που αφορά τη «νομιμοποίηση» στη λαϊκή συνείδηση των στρατιωτικών επιχειρήσεων του κράτους δολοφόνου και των εγκλημάτων πολέμου που διέπραξε στην περιοχή, όπως τη γενοκτονία στη Γάζα.
Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» δεν αποτελεί ένα αυτόνομο οπλικό σύστημα, αποκομμένο από τις ευρύτερες επιδιώξεις της ελληνικής αστικής τάξης, η οποία επιδιώκει να αναβαθμίσει τη θέση της στους ανταγωνισμούς της περιοχής. Εντάσσεται στην προσπάθεια αναβάθμισης του ρόλου της Ελλάδας στους ΝΑΤΟϊκούς και ευρωενωσιακούς πολεμικούς σχεδιασμούς, γενικότερα στην περιοχή των Βαλκανίων, της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής.
Η ελληνική κυβέρνηση με αυτή την πολυδάπανη συμφωνία, αναλαμβάνει πρωτίστως να προστατεύσει στρατιωτικά τις υπάρχουσες αμερικανοΝΑΤΟικές υποδομές στην Ελλάδα (των αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων-ορμητηρίων, των ενεργειακών κόμβων προώθησης του αμερικάνικου υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) προς την Ευρώπη, των σημαντικών λιμενικών εγκαταστάσεων, όπως του Πειραιά, της Θεσσαλονίκης, της Καβάλας, της Αλεξανδρούπολης κ.ά., για να τις χρησιμοποιούν τα στρατεύματα των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ για τις αποστολές τους).
Όλα αυτά τα δισεκατομμύρια που δίνουμε για τη συμμετοχή μας στα πολεμικά σχέδια των ιμπεριαλιστών, δεν πέφτουν από τον ουρανό. Τα πληρώνει ο λαός μας από το υστέρημα του.
Είναι χρήματα που βγαίνουν κυριολεκτικά με το «αίμα» και τον «ιδρώτα» του Έλληνα εργαζόμενου, που μετά από τη φοροληστεία του αντί να τα διαθέτουν για τις ανάγκες του, τα διοχετεύουν στα εξοπλιστικά προγράμματα (κι αν σε κάποιους το «αίμα» ακούγεται ως υπερβολή, δεν έχουν παρά να ανατρέξουν στα επίσημα στοιχεία και θα δουν, ότι κάθε μήνα στους χώρους δουλειάς καταγράφονται στη χώρα μας, πάνω από 13 θάνατοι και πάνω από 30 σοβαροί τραυματισμοί).
Ο λαός δεν πρέπει να δείξει καμία εμπιστοσύνη και ανοχή στην κυβέρνηση της ΝΔ και στις άλλες πολιτικές δυνάμεις που στηρίζουν τις στρατηγικές επιλογές της κυβέρνησης, με τις διάφορες πολεμικές συμφωνίες και συμμαχίες με κριτήριο τα συμφέροντα του ελληνικού κεφαλαίου.
Ο μόνος δρόμος που μπορεί πραγματικά να προστατεύσει τη ζωή μας και γενικά τα δικαιώματα μας για μια αξιοπρεπή ζωή, είναι η πάλη ενάντια στην εκμετάλλευση και στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Η πάλη για την ανατροπή αυτού του σάπιου συστήματος που γεννά και θρέφει, φτώχεια, πολέμους και προσφυγιά.
Αυτόν το δρόμο της πάλης, πρέπει και μεις οι στρατιωτικοί και οι φαντάροι να τον περπατήσουμε μαζί με το λαό, διεκδικώντας:
-Την απεμπλοκή της Ελλάδας από τα πολεμικά σχέδια των ΗΠΑ του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.
-Το κλείσιμο όλων των αμερικανοΝΑΤΟικών βάσεων στη χώρα.
-Την επιστροφή των ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων από αποστολές εκτός συνόρων.
-Τη διακοπή κάθε στρατιωτικής και άλλης συνεργασίας με το κράτος-δολοφόνο το Ισραήλ.
Γιώργος Γκαντίδης, Σημαιοφόρος (Ε) Π.Ν ε.α